Interview met Martin Scherstra

martinscherstraWilde u altijd al schrijver worden?
Vanaf mijn zevende jaar wist ik het al heel zeker: later als ik groot was zou ik schrijver worden van spannende boeken. Met het verstrijken van de jaren voegde ik nog een aantal andere genres aan mijn lijstje toe: detectives, griezelverhalen, kinder- en jeugdverhalen en romans voor volwassenen. Ik typte hele pagina’s vol op de typemachine die mijn vader ieder weekend van zijn werk mee naar huis nam. Ik schreef van vrijdagavond tot maandagmorgen voor ik naar school moest.

Hoe bent u ontdekt als schrijver?
Ik schreef dus al heel wat jaren, maar omdat ik vol ideeën zat en alles zo leuk en interessant vond (nog steeds een valkuil voor me!), maakte ik nooit een verhaal af. Tot Pietie (mijn vrouw) me aanmoedigde om een afgerond manuscript te schrijven en in te sturen. Dus schreef ik een detectiveverhaal, dat ik naar Uitgeverij Kluitman Alkmaar opstuurde. Binnen een week kreeg ik bericht terug – en dat in het niet digitale tijdperk! Bij de uitgever waren ze zeer enthousiast over mijn boek. Omdat de huiscomputer in opkomst was vroeg men mij eerst een spannend jongensboek over computers te schrijven. Daarna mocht ik een serie detectives schrijven over privédetective Steve Forrest. Dankzij uitgeverij Kluitman mocht ik dus mijn eerste voorzichtige stappen zetten in de wondere wereld van het auteur-zijn.

Hoe ziet uw werkdag eruit?
Naast mijn werk als auteur werk ik veertig uur in de week buitenshuis. Schrijven doe ik in mijn vrije tijd – soms maar tien minuten, dan weer een paar uur achter elkaar. Dat varieert per dag. Maar als ik een hele dag mag schrijven, dan neem ik het er ook van. Gewapend met een grote mok koffie ga ik achter mijn computer zitten en laat mijn fantasie de vrije loop. Of het nu romans zijn voor volwassen of jeugdboeken, het maakt niet uit. Ik vind het heerlijk om voor elke leeftijd te schrijven.

Ziet u schrijven als uw beroep?
Schrijven zie ik niet echt als een beroep. Ik haal er zo veel voldoening uit. Ook al zouden mijn verhalen niet gepubliceerd worden, dan nog zou ik schrijven. Ik heb zo veel te vertellen, er zijn zo veel mooie verhalen te delen met de lezers.

Zijn er punten die u minder leuk vindt in dit werk?
Het wachten op de reactie van de uitgeverij of de opdrachtgever vind ik altijd weer spannend. Hoe vinden ze mijn verhaal? Heb ik niet iets vergeten? Ach, het hoort erbij. Verder vind ik alles leuk aan het schrijven.

Heeft u vaste schrijfrituelen?
Op het meenemen van een mok koffie na heb ik geen vaste rituelen.

Wat wilde u vroeger worden?
Auteur. Wat dat betreft is mijn droom uitgekomen, nietwaar?

Wie zijn uw favoriete schrijvers?
Ik heb meerdere favoriete schrijvers: Beatrice Small en Susan Mallery, maar ook mag ik graag een Gerda van Wierden lezen.

Welke genres leest u het liefst?
Dat varieert van Tarzan tot Susan Mallery, van Doctor Who tot filmverhalen. Fictie of non-fictie dus.

Wat kunnen lezers van uw boeken leren?
Ik geloof niet dat ik mijn lezers iets wil leren. Het kan natuurlijk altijd dat iemand troost put uit bepaalde situaties die ik beschrijf, maar mijn insteek is om gewoon een mooi verhaal te vertellen.

Richt u zich specifiek op een doelgroep tijdens het schrijven?
Voor de romans vind ik het fijn om jonge mensen als hoofdrolspelers te gebruiken. Voor de jeugdboeken zijn het vaak kinderen die de hoofdrol vervullen.

Verwerkt u eigen ervaringen in uw boeken?
Soms.

Vindt u dat je een opleiding nodig hebt om schrijver te worden?
Ik heb me het schrijven zelf aangeleerd. Door vallen en opstaan, zoals dat zo mooi heet. Zoals gezegd ben ik al begonnen met schrijven toen ik zeven jaar was. Als ik me door al die mensen had laten beïnvloeden die het zo goed wisten en me aanraadden om een andere hobby te zoeken, was ik nooit zover gekomen als waar ik vandaag de dag ben. Ik heb altijd in mezelf geloofd en toen ik Pietie ontmoette, was zij het die mij aanmoedigde om mijn werk op te sturen.

Wat zijn uw hobby’s?
Mijn hobby’s, naast Pietie en het schrijven, zijn knutselen, lezen, uitjes maken, noem maar op. Ik vind veel dingen leuk om te doen, maar ook om samen te ondernemen.

Wat doet u over 10 jaar?
Schrijven!!! Zolang er mensen zijn die het leuk vinden om mijn boeken te lezen, uitgevers (Monique Boltje – van Zomer & Keuning en Brigitte Akser en Saskia van Gool – van SpecialBooX) die enthousiast over mij is(zijn) en blijft(blijven), zal ik blijven schrijven.

Wat is een lijfspreuk die het beste bij u past?
Er zijn meerdere lijfspreuken die op mij van toepassing zijn: Een dag niet geschreven is een dag niet geleefd! Maak van iedere nieuwe dag een mooiere dag dan de dag ervoor. Blijf plezier houden in wat je doet en laat je door niemand tegenhouden. Geloof in jezelf, in je eigen kunnen.

De titel over het laatst verschenen boek:

Terug naar Terschelling

De volwassen zussen Bente, Doutzen en Famke zijn elk een andere kant op gegaan. De oudste runt met haar moeder een cranberrybedrijf op Terschelling, de middelste is samen met haar man geëmigreerd en de jongste telg woont bij haar vader op het vasteland. Als hun moeder Anna ziek wordt, komen de twee jongere zussen terug naar het eiland om te helpen in het bedrijf. Maar dat is niet de enige reden, want ieder blijkt ook een persoonlijke motivatie te hebben voor de terugkeer naar Terschelling.

De Friese schrijver Martin Scherstra is de leukste mannelijke familieromanauteur van Nederland. Hij publiceert al jaren romans onder het pseudoniem Mattie Scherstra-Lindeboom, maar met Terug naar Terschelling doet hij zijn masker definitief af. Ook mannen kunnen familieromans schrijven, en Martin Scherstra zelfs als de beste!

Het boek dat binnenkort zal verschijnen:

Houvast

Meer over deze auteur vindt u op zijn website

 

Volg, like en deel het Valentijngenootschap: