Interview met Thea Zoeteman

theazoetemanWilde u altijd al schrijver worden?

Ik had er nooit bij stil gestaan dat dát nog eens zou gebeuren. Als kind schreef ik altijd al verhaaltjes en toen ik wat ouder werd schreef ik mijn eerste boek. Dat heb ik toen eens weg gestuurd naar een uitgeverij. Ik kreeg een brief terug dat ze zo veel aangeboden kregen, dat ze het moest selecteren en daar was ik dus niet bij. Ik had me erbij neer gelegd en er verder niet over nagedacht dat er ooit nog eens een boek van mij uit zou komen. Ik schreef graag en ging er voor mijn eigen plezier mee door. Als ik toen had geweten dat ik werkelijk schrijfster zou worden, had ik dat natuurlijk geweldig gevonden.

Hoe bent u ontdekt als schrijver?

Op mijn twintigste begon ik nog eens serieus aan een boek. Ik had een onderwerp in gedachten en het kriebelde zo erg dat ik moest schrijven. Dat boek belandde in de kast en heeft er tien jaar in gelegen. Op een keer kwam het weer tevoorschijn en ik liet het mijn man lezen. Hij vond het zo’n goed verhaal dat hij het niet kon begrijpen dat ik het zo lang in de kast had laten liggen. Hij drong erop aan dat ik het op zou sturen naar een uitgeverij. Dat vond ik eigenlijk niets, want ik moest er niet aan denken dat andere mensen het zouden lezen. Je geeft in een verhaal zoveel van jezelf weg. Mijn man bleef er op aandringen en uiteindelijk ging ik overstag. Meer met de gedachte dat het toch niets zou worden. Na twee vergeefse pogingen was het de derde keer raak: bij de Banier. Mijn boek was met veel enthousiasme ontvangen en ze wilden het uitgeven.

Hoe ziet uw werkdag er uit?

Dat is heel verschillend. Ik heb een gezin met vier kinderen. Dus er is genoeg te doen. Het is ook niet zo dat ik dagelijks achter de laptop zit te typen. De ene dag bruist het van de inspiratie en de volgende dag kan mijn hoofd zo leeg zijn dat ik beter iets anders kan gaan doen. Daarom heb ik geen vast patroon op een dag. Het komt zoals het komt.

Ziet u schrijven als uw beroep?

Ja, zo kan ik het wel zien. Ik doe het heel graag, verdien er daarnaast ook nog iets aan en ik doe andere mensen plezier mee. Als ik het schrijven niet had, dan had ik iets buiten de deur gezocht.

Zijn er punten die u minder leuk vindt aan uw werk?

Nee. Ik zou het niet weten. Schrijven is gewoon ontzettend leuk. Het is voor mij ontspanning en ik geniet er erg van. Ja, toch misschien één minpuntje: schrijven is een eenzaam beroep. En ik vind het heerlijk om contact te hebben met andere mensen. Daarom geniet ik altijd erg van auteursdagen. Die zouden wat mij betreft wel vaker georganiseerd mogen worden. Het is leuk om met elkaar ervaringen uit te wisselen. Je hebt met elkaar dezelfde band: schrijven.

Heeft u vaste schrijfrituelen?

Nee. Zoals ik al eerder aangaf; ik heb niet iedere dag inspiratie. Daarom kan ik er ook geen vaste tijden voor zetten. Het komt wanneer ik merk dat ik vol zit met ideeën. Ook moet ik alleen zitten. En daar moet binnen een gezin ook gelegenheid voor zijn.

Wat wilde u vroeger worden?

Kraamverzorgster. En dat is het uiteindelijk niet eens geworden. Nadat ik in een verpleeghuis had gewerkt, ben ik als gezinsverzorgster verder gegaan.

Wat zijn uw favoriete schrijvers?

Jos van Manen-Pieters is mijn grote voorbeeld. Ik heb ook de serie van Sanne van Havelte in de boekenkast staan. Die heb ik met heel veel plezier gelezen. Daarnaast zijn er zoveel auteurs waar ik graag boeken van lees. Het zou een lange lijst worden.

Welke genres leest u het liefst?

Vaak romans. Ik hou van verhalen uit het ‘gewone’ leven waarin je veel van jezelf kunt herkennen. Ook hou ik van boeken over de 2de wereldoorlog en de watersnood. Boeken die uitleg geven over de Bijbel en geloofszaken hebben mijn bijzondere interesse.

Wat kunnen lezers van uw boeken leren?

Ik hoop dat lezers na gaan denken over het vergeven van elkaars fouten. Het openstaan voor elkaar en ook laat ik de kwetsbare kant van het leven zien. Juist dán moet je er zijn voor elkaar. Verder vind ik het heel belangrijk om iets mee te geven uit de Bijbel omdat dat voor mijzelf een leidraad in mijn leven is. Daarbij is vergeving en naastenliefde een heel belangrijk onderdeel. Maar ook Gods leiding in ieders leven.

Richt u zich specifiek op een doelgroep tijdens het schrijven?

Ik schrijf voor volwassenen, tieners en kinderen. Dan schrijf je al voor bepaalde leeftijdsgroepen die van elkaar verschillen. Omdat ik de Bijbel als leidraad wil gebruiken in mijn leven, komt dat ook duidelijk in mijn boeken naar voren. Mijn boeken schrijf ik niet per se voor mensen die geloven, maar ik kan me wel voorstellen dat lezers met dezelfde achtergrond als ik, sneller een boek van mij pakken, dan lezers die niets met het geloof hebben.

Verwerkt u eigen ervaringen in uw boeken?

Jazeker! Vaak gaat dat zelfs ongemerkt en word ik er door anderen aan herinnerd. Dan denk ik: ‘O ja, dat heb ik zelf ook weleens meegemaakt’. Onbewust verwerk ik er iets van mijn eigen ervaringen in en komen zelfs mijn emoties er in naar voren; verdriet, boosheid, blijdschap….

Vindt u dat je een opleiding nodig hebt om schrijver te worden?

Nee. Het schrijven moet in je bloed zitten, anders moet je er niet aan beginnen. Wel is het zo dat je met cursussen jezelf extra elementen aan kan leren. Een goed beheersing van de Nederlandse taal is heel belangrijk.

Wat zijn uw hobby’s?

Ha, ha, lezen natuurlijk! En alles wat met schrijven te maken heeft. Voor onze kerkelijke gemeente kalligrafeer ik trouwbijbels, doop- en belijdeniskaarten. Verder hou ik erg van de natuur; de bossen en het strand. Ik ben creatief. Bakken vind ik leuk en ook creatief bezig zijn. Zowel met papier als met stof en wol. Puzzelen vind ik leuk. Een legpuzzel of een kruiswoordpuzzel. Vervelen komt dus niet in mijn woordenboek voor.

Wat doet u over tien jaar?

Ik hoop dan nog steeds te schrijven. Het is een deel van mijn leven en zolang ik het kan en de gezondheid heb, blijf ik dat doen.

Wat is de lijfspreuk die het beste bij u past?

In voorspoed dankbaar, in tegenspoed geduldig.


Het laatst verschenen boek is:

Met andere ogen

Verhuizen? Daar moet Monica niet aan denken. Weg van school, weg van haar vriendinnen en weg van Jos, die ze steeds leuker gaat vinden… Maar als haar vader een nieuwe baan krijgt, moet ze wel mee. Ze laat goed merken dat ze er helemaal niets aan vindt!

Maar eigenlijk… valt het allemaal best mee. Ze krijgt al snel nieuwe vrienden. En ze ontmoet haar buurjongen, die heel bijzonder is. Maar bij hun eerste ontmoeting maakt ze zo’n grote blunder, dat ze hem niet meer onder ogen durft te komen.

ISBN 9789033126499

(dit is een meidenboek)

Het boek dat hierna verschijnt is:

Waarschijnlijk weer een meidenboek. Ik ben er nu mee bezig.

Meer over deze auteur vind je hier