Writersblock – Kirstin Rozema

Daar zit je dan achter je laptop. De feestdagen zijn achter de rug, allang zelfs. Dat is dus geen excuus meer om niet te schrijven. Maar het lukt niet. Ja, een regeltje of vijf wil nog wel uit mijn vingers komen, maar dan is het ook echt op. Te veel aan mijn hoofd, te veel om me heen. Dat is af en toe best een goed excuus, dat dan wel weer. Want het zijn best leuke dingen die me weghouden van de laptop!
Neem het vrijgezellenfeest van mijn zus die acht jaar na het overlijden van mijn zwager opnieuw gaat trouwen. Met dat feest zijn haar dochter en ik best druk geweest. Allereerst moest er geregeld worden dat het mooi weer zou zijn en dat is gelukt. We hebben een fantastisch leuk moordspel gespeeld, wat ook nog eens heel bruikbaar zou zijn geweest voor een manuscript. Maar ja, geen tijd om te schrijven, hè…
Over de ernstig mislukte barbecue daarna zou ik sowieso een soap kunnen schrijven. Want welk restaurant biedt nu een barbecue-arrangement aan, maar kan dat niet waarmaken omdat het waait? Niet te geloven, maar heus waar. Dat kan, in Twente.
Vervolgens gingen we heerlijk uit eten met moeders. Ter ere van Pasen en moederdag. Weer een groot deel van de zondagmiddag en avond foetsie. Vervelend hoor!
Er moest deze week ook nog van alles worden geregeld om de fiets van mijn ega te vervangen. Zijn fiets vond, ondanks goede beveiliging – Hele Goede Beveiliging zelfs – een nieuw baasje. Weliswaar heeft die persoon nu een fiets zonder slot en met een doorgeknipt hangslot, maar ja… hij zal het wel nodig hebben gehad. Dat het voor ons niet grappig is, daar heeft hij vast niet over nagedacht. Gelukkig waren we verzekerd en kon ik de hele riedel zelfs telefonisch regelen. De vervangende fiets kunnen we komende week ophalen. Ook weer iets waar je een boek over kunt schrijven, de criminaliteit in Almelo…maar ja… dat moet je er wel voor gaan zitten.
Woensdag was De Dag: ik had een werkoverleg met een BN’er en dacht daarna dat ik echt alles ging verwerken in het betreffende manuscript. We hebben het zelfs nog gehad over mijn writersblock, want op dat moment wist ik heus al wel dat ik daarmee te kampen heb. Hij verzekerde me dat het wel goed zou komen. Beloofde me zelfs een leuke opdracht, zodat ik alvast weer de slag te pakken zou krijgen. Helaas heeft niet iedereen dezelfde haast als ik wanneer het over versturen en ontvangen van opdrachten gaat. Ik wacht nog steeds.
Een writersblock dus. Zoveel plannen, zoveel zin en evenveel afleiding. Smoesjes of niet? Noem het maar. Er staat nog genoeg om te doen, maar de manuscripten waar ik wel aan wil werken, komen nog lang niet aan bod. Wat te doen, wat is het belangrijkste?
Vanmorgen heb ik het besluit genomen: ik wacht eerst de boekpresentatie van “Na die nacht…” af en daarna ga ik serieus aan het werk. De ene dag met een kinderboek, de volgende dag met een roman. En nee, geen gezeur, geen geneuzel: nu moet het gebeuren. Dat writersblock gaat op de trein, enkeltje Verweggistan.
Hup, aan het werk! Het is goed geweest. Eerst even Facebook checken en Twitter bekijken en dan gaat het gebeuren… toch?

Kirstin

Ik daag bij deze Simone Foekens uit het volgende blog te schrijven! Simone, doe je mee?

Volg, like en deel het Valentijngenootschap:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *